Wednesday, December 10, 2014

पीडाअवतार – गोवर्धन पूजा

मन्तव्य - प्रा.डा. दुर्गाप्रसाद भण्डारी

Download - https://itunes.apple.com/us/book/pidaavatara/id633171719?ls=1

गोवर्धन पूजाको आजसम्मको अन्तिम कविताहरूको सङ्ग्रह पढ्ने मौका पाएको करिब एक हप्ता भयो । उनले धेरै रचनाहरू प्रकाशित गरिसकेका रहेछन् । मैले त गोवर्धन कवि मात्र होलान् भनी ठानेको थिएँ । उनी त यो उमेरमा नै धेरै थोक भैसकेका रहेछन् : कवि, कथाकार, उपन्यासकार, गजलकार, नियात्राकार, मुक्तककार आदि । एक थोक मात्र भैदिएको भए मन्तव्य दिन मलाई सापेक्षतः सजिलो हुन्थ्यो । धेरै विधाका सर्जक भएका हुनाले उनको यो सङ्ग्रह बारे मन्तव्य दिन त्यति सजिलो प्रयास होला जस्तो लाग्दैन ।
उनका कविताहरू पढिसकेपछि म एक सत्यको सम्भावनाबारे भने सुनिश्चित छु : गोवर्धन पूजाका उपन्यास र कथाहरूमा पनि एक प्रकारको काव्यात्मक (लिरिकल) दृष्टिले आफ्ना कथानकहरूको उतारचढावको व्यवस्थापन गरेको होलान् अर्थात् बुद्धि पक्षभन्दा बढी हृदय पक्षको उपस्थिति त्यहाँ हुनुपर्छ ।
यो सङ्ग्रह पाठकको अनुभवको आधारमा मात्र उनका अरू विधाहरूको चर्चा गर्नु न्यायोचित हुँदैन । तर गोवर्धनको सिर्जना यात्रामा विचारभन्दा बढी भावनाको प्रधानता हुनुपर्छ ।
यो सङग्रहमा जति कविताहरू छन् ती सबै कविताहरूको स्वादमा एकरसता छैन । केही मात्रामा बहुरसता छ । गोवर्धन पूजा आफ्नो हृदयप्रति इमानदार देखिन्छन् । उनका यी काव्यात्मक अभिव्यक्तिहरूमा स्वाङ, कृत्रिमता र पाखण्डताको अभाव पाइरहेको छु । यही अर्थमा मैले इमानदार भन्न खोजेको हुँ ।
आफ्नो आन्तरिक पीडा, आनन्द र विद्रोहका लहरहरूलाई सकेसम्म नयाँ शब्दविन्यास र नयाँ बिम्ब योजनाको अभ्यासद्वारा प्रकाशित गर्न चाहन्छन् र वर्तमान नेपाली काव्य जगत्लाई समग्रतामा निरिक्षण र समीक्षा गर्ने हो भने गोवर्धन पूजा केही चुनिएका चम्किला अरू बढी काव्यात्मक सम्भाव्यता बोकेका नयाँ आधुनिकतम् कविहरूमध्ये उपेक्षा गर्न नसकिने एक हुन् भन्ने मेरो विश्वास छ ।
उनले आफ्नो हृदयको धर्म पूरा गरेका छन् पीडाअवतारमा । सङ्ग्रहको यो शीर्षक आफैमा प्रतिकात्मक ध्वनि लिएर आएको छ । कवि हृदयको मौलिक धर्म हुन्छ कि ऊ आफ्ना भाव र आवेगलाई बाह्य जगत्सित मिलाइ दिन चाहन्छ । ऊ आफै स्वतः पूर्ण हुँदैन । आफ्नो भित्री सत्यलाई बाहिर सत्यरूपमा प्रतिष्ठित गरेर जीवन प्राप्त गर्दछ । यदि हृदय आफैलाई बाहिर प्रकाशित गर्न सक्तैन भने उदासीनता उसको स्थिति हुन्छ र हृदयको लागि उदासिनता पनि एक प्रकारको मृत्यु हो । अप्रकाशित सिर्जनात्मक हृदयहरू अक्सर विक्षिप्तताको सिमानाको वरिपरि मडारिरहन सक्छन् ।
प्रकाशनको अर्थ लेख, चित्र र सङ्गीतको माध्यमबाट हुने विरेचनालाई लिइन्छ तर धरै अपवादहरू छन् जो ती माध्यमहरूको सहारा नलिएर पनि प्रकाशन पाउन सक्छन् । त्यस्ता व्यक्तिहरू आआफ्ना क्षमता अनुसार आफ्नो हृदयलाई अभिव्यक्ति दिइरहेका हुन्छन् एक कर्मशील सामाजिक कार्यकर्ता, गृहस्थ शिक्षक या अरू पेशेवर । मदर टेरेसादेखि लिएर सुकरात, बुद्ध, रमण महर्षिसम्म । शब्दको प्रयोग बुद्धहरूको बाध्यता हो । तिनीहरूको वास्तविक सिर्जनशीलताको स्थिति मौन नै हो । तर गोवर्धन पूजाहरूको हृदय गोचररूपमा अप्रकाशित रह्यो भने त्यहाँ सङ्कुचन र खुम्चाहट आउन सुरु गर्छ । ‘पीडाअवतार’ उनको आन्तरिक बेचैनीको बाहिरी अवतरण हो ।

जब म कविता लेख्न थाल्छु
श्रीमती रित्ता भाँडा बजाउँदै
भान्छामा अभाव राग अलाप्न थाल्छिन् ।
        ०००
भातको कसौँडीमा चामल नखस्दा
म आकाशतिर हेरेर भन्छु– सन्तोषं परमो सुखम्
तब मनमा एउटा प्रश्न जन्मिन्छ
के कवि र बुद्ध भनेको एउटै व्यक्ति हो ?       
(कवि र बुद्ध)
        ०००
लाग्छ यो परिवर्तन जीवन हो
र जीवनको रङ पानी हो           
(नदी र जीवन)
        ०००
नसोध उसलाई गुराँस रमाएको कुरा       
(लालीगुराँस र ढाक्रेदाइ)
        ०००
सुनसान पोखरीभित्र
बल्छीतिर तानिएको माझाझैँ
स्वच्छ आकाशको एक छेउमा रमाइरहेको छु        
(सोलुखुम्बूमा)
        ०००
आँसु पछि हाँसो आउँछ भन्थे
खोइ हजुर ?               
    (दुःखको भेलबाढी)
        ०००
लाग्दछ यो सुस्ताइलाई सुन्दा
कसको मनमा छैन र ज्वालामुखी   
(कसको मनमा छैन र ज्वालामुखी)
        ०००
तिमी यति सुन्दरी किन भयौ
यो कुरूप संसारको संरचनामा   
    (दुबिधा)
        ०००
लेख्नुपर्ने पनि लेखियो
नलेख्नुपर्ने पनि लेखियो
तर एउटा कुरा लेख्नै सकिएन
जुन तिमीले लेखोस् भन्थ्यौ
हाम्रो मिलनको मिति       
    (रङ्ग हराएको क्षितिज)
        ०००
साँच्चै ए प्रताप !
यो प्रेमको परिभाषा
किन यसरी बदलिँदो हो ?   
    (रानीपोखरी)
विभिन्न कविताहरूबाट लिइएका हुन उक्त पङ्क्तिहरू । मेरो अनुभूतिमा प्रत्येक पङ्क्ति काव्यात्मक र रसात्मक छ । संस्कृत साहित्यका काव्य सिद्धान्ताचार्य विश्वनाथको भनाइको सम्झना आउँछ गोवर्धन पूजाका ‘पीडाअवतार’भित्र सङ्कलित धेरैजसा कविताहरूमाथि मनन् गर्दा । विश्वनाथ ठोकेर भन्छन् : काव्यम् रसात्मकम् वाक्यम्, अर्थात् कुनै पनि रसपूर्ण वाक्य वा पङ्क्ति कविता हो, काव्य हो । यही कुरालाई इटलीका सुप्रसिद्ध दार्शनिक तथा सौन्दर्यशास्त्री वेनेडिटो क्रोचेले ‘क्यान्सुला डिग्ना’ भनेर अति सङ्क्षेपमा भने । यी दुई शब्दहरूको अनुवाद हुन सक्छ । सौन्दर्य र रसको गहनता बोकेको उक्तिलाई काव्यात्मक भन्न सकिन्छ ।
क्रोचेको भनाइमा प्रत्येककला वा कविता अनुवाद मात्र हो । कवितालाई लिपिबद्ध गर्नासाथ वहिर्करण हुन्छ । प्रत्येक वहिर्करण मूल स्रोतबाट टाढिएको हुन्छ । पाठकहरूका लागि आनन्ददायी हुन्छ । विरेचनात्मक हुन्छ । लोकमानसको हितमा हुन्छ । तर मौलिक स्रोत शुद्धताबाट टाढा भएको हुन्छ । त्यसैले प्रत्येक कलात्मक अभिव्यञ्जना क्रोचेको दृष्टिमा रूपान्तरण हो हृदय र बुद्धिभित्र प्रस्फुटित भएका भाव र विचारहरूको । विश्वनाथ र क्रोचेको भनाइ कुनै राम्रो अभिव्यञ्जनका लागि लागू हुन्छ । गेटेदेखि गोवर्धन पूजाका रचनाहरूमा विस्तारित गर्न सकिन्छ, ठूलो र सानो कलाकारमा लागू गर्न सकिन्छ ।
गोवर्धन पूजाका यी कविताहरूमा विराट र क्षुद्र कुनै स्थलहरूमा साथसाथै गइरहेका हुन्छन् । जीवनमा सौन्दर्य र ऐश्वर्य मात्र छैन । यहाँ कुरूपता पनि छ दुर्गन्ध छ ‘वोरडम’ निभ्रान्ति छ । यो युगमा एकतर्फी रूपले रूमानियतामा अल्झिरहने व्यक्ति प्रतिनिधि लेखक वा कलाकार हुन सक्तैन । अभिव्यञ्जना शैलीको शक्तिबाट मानवजीवनका कुरूप यथार्थहरूबाट सौन्दर्यानुभूति दिन सक्ने साहित्यकार नै असली साहित्यकार हुन्छ भन्ने मेरो मान्यता छ । गोवर्धन पूजा केही सीमासम्म भए पनि यो शिल्पमा सफल देखिन्छन् । ‘जब म कविता लेख्न थाल्छु, श्रीमती रित्ता भाँडा बजाउँदै भान्छामा अभाव राग अलाप्न थाल्छिन् ... ... तब मनमा एउटा प्रश्न जन्मिन्छ र कवि र बुद्ध भनेको एउटै व्यक्ति हो ? ।
अति सामान्य र अति असामान्यको मिलन हुन्छ यी पङ्क्तिहरूमा । मानव जीवनको अति उपयोगिता तर क्षुद्र धरातल र मानव जीवनको उच्चतम शिखरका बिम्बहरू छन् : भान्छा, भाँडा र बुद्ध । गोवर्धन पूजाले केवल उक्ति वैचिœयका लागि कवि र बुद्धलाई एकसाथ राखेका छन् । वास्तवमा अन्तिम आध्यात्मिक विश्लेषणमा असली कवि, आत्यन्तिक कवि मुक्त ऋषिहरू हुन्छन्, बुद्धहरू नै हुन्छन् । कालिदास, दाँते र सेक्सपियर प्रभृतिहरूको अचेतन आकाङ्क्षा पनि मुक्ति नै हो, बुद्धत्व नै हो । अहिले यो सामान्यतः दुर्वोध्य, गहन पक्षबारे यति मात्र भन्न चाहन्छु– पछि उचित अवसरमा म यसको व्याख्या गर्नेछु ।
गोवर्धन पूजा पीडाअवतारमा आफ्नो सीमित परिवेशबारे मात्र सचेत छैनन्, त्योभन्दा परको जीवन र जगत्बारे पनि स्वप्नशील छन् । मानव यथार्थतः एक स्वप्नशील प्राणी हो । कवि सबै प्राणीहरूभन्दा बढी स्वप्नशील हुन्छ जसलाई सिग्मन्ड फ्रायड न्यूरोसिस भन्छन् । उनको विचारमा प्रत्येक कलाकार न्यूरोटिक हुन्छ र आफ्नो भाव प्रकाशनहरूबाट अस्थायी स्वतन्त्रता पाउँदछ । मलाई विश्वास छ गोवर्धन पूजा पीडाअवतारको प्रकाशनपछि एक विचित्र प्रकारको विरेचनको अनुभूति पाउने छन् ।
कविको कल्पना घुमिरहेछ सम्पूर्ण सङ्ग्रहमा भूत, वर्तमान र भविष्यतिर । कहिले उनी रानीपोखरीलाई प्रेम स्मारकको रूपमा लिन्छन् र प्रताप मल्ललाई सम्झन्छन्– साँच्चै ए प्रताप ! यो प्रेमको परिभाषा किन यसरी बदलियो ? अर्को ठाउँमा कवि गोवर्धन पूजा अति मार्मिक अभिव्यक्ति दिन्छन् जसलाई उनको आफ्नै जीवन र कृतित्वमाथि काव्यात्मक टिप्पणीको रूपमा लिन सकिन्छ, उनको असीमित क्यानभासको रूपमा लिन सकिन्छ, सिर्जनात्मक असन्तोषको रूपमा लिन सकिन्छ, प्रथम प्रणय उन्मेषको स्मृति मिठास र स्मृति पीडाको रूपमा लिन सकिन्छ ।
लेख्नुपर्ने पनि लेखियो
नलेख्नुपर्ने पनि लेखियो
तर एउटा कुरा लेख्नै सकिएन
जुन तिमीले लेखोस् भन्थ्यौ –
हाम्रो मिलनको मिति ।

Monday, May 27, 2013

हरिबंशको किताब चिना हराएको मान्छे

हरिबंशको किताब चिना हराएको मान्छे अब संसारभरी पढ्न पाइने भएको छ !

अर्को जन्ममा म देवता हुन्छु

अर्को जन्ममा म देवता हुन्छु, देवताहरूलाई मान्छे बनाउँछु
अर्को जन्ममा म देवता हुन्छु, देवताहरूलाई मान्छे बनाउँछु
तिमीहरुको चिना म आँफै लेख्छु, भएजति दशा तिमीहरूलाई खनाउछु
सानो छँदै टुहुरो बनाउँछु, जन्मस्थलबाट उठीबास लगाउँछु
मेरो मन्दिर घुम्न लगाउँछु , भजन कीर्तन गर्न लगाउँछु
मेरा खुट्टा ढोग्न लगाउँछु, खुट्टा पखाली जल खुवाउँछु
धूप, दीप बाल्न लगाउँछु, दान दक्षिणा गर्न लगाउँछु
यति धेरै चाकरी गराउँछु, वर दिनुको साटो बरबाद गराउँछु।

अर्को जन्ममा म देवता हुन्छु, देवताहरूलाई मान्छे बनाउँछु
अर्को जन्ममा म देवता हुन्छु, देवताहरूलाई मान्छे बनाउँछु
तिमीहरूको पनि म प्रेशर बढाउँछु, मुटु चलाउन यन्त्र बनाउँछु
पाठेघरमा ट्यूमर रोप्छु, पित्तको थैलीमा ढुङ्गा ठोक्छु
एक एक दिनको हिसाब गर्छु, मृगौलामा पनि रोग थप्छु
हे देवताहरू हो ! अर्को जन्ममा म देवता हुन्छु, तिमीहरूलाई म मान्छे बनाउँछु।।

- हरिवंश आचार्य


Thursday, March 28, 2013

Sarubhakta's Pagal Basti in digital form

eBookbhandar.com has released the digital version of popular and Madan Puraskar winning novel 'Pagal Basti'
More details in ebookbhandar

‘पागल–बस्ती’मा प्रेम र अहमको युद्ध

सरुभक्तको उपन्यास ‘पागल–बस्ती’ प्रेम र अहम्को रणभूमि भनिदिए हुन्छ । उपन्यासभरि प्रेम र अहम्इतरका कथा, उपकथा, दर्शन, कथोपकथनहरु आइरहन्छन् । उपन्यासमा सिर्जित घटनाक्रमहरुले पाठकलाई त्राहीमाही पारिदिन्छ । वि.सं. २०३९ सालमा रचना आरम्भ गरेका सरुभक्तले करिब ६ वर्षपछि मात्र यो उपन्यास पूरा गर्न सके । नेपाली साहित्यमा पागल बस्ती नपढ्ने सायद कोही नहोलान् । यसको चर्चा अझै पनि चुलिदैछ । हरेक लेखक र पाठकका लागि पढ्न अपरिहार्य बनेको छ ।

पागल–बस्तीमा एउटा स्वतन्त्र पत्रकार जो काठमाण्डूबाट पोखरासम्मको यात्रामा निस्कन्छ । यात्राबाट फर्किएपछि ऊ यात्रा–संस्मरण लेख्ने दाउमा हुन्छ । यात्राको क्रममा उसको भेट मार्थासँग हुन्छ । मार्था कथित पागल–बस्त सभ्यताकी एकमात्र जिउँदी सबूत हुन्छिन् । सुरुमा त उसले पत्रकारलाई केही भन्न रुचाउँदिन तर पत्रकारले हरेक अनुनय–विनय गरेपछि उनी भन्न तत्पर हुन्छिन् । उनी एक सफल चित्रकार पनि हुन्छिन्, उनीसित चित्रबाटै डायरी लेख्न सक्ने खुबी हुन्छ । यौटा ठूलो क्यानभासमा उनी आफ्नो अन्तिम चित्र कोर्छिन । चित्रबाट नै सम्पूर्ण घटनाक्रमहरु भन्छिन् । अर्थात् यौटा प्रागऐतिहासिक सभ्यताको अभ्यूदय हुन्छ ।

उपन्यासको प्रमुख पात्र प्रशान्त अन्र्तमुखी स्वभावको हुन्छ । ऊ कलेजमा मार्थालाई प्रेम गर्छ । तर किञ्चित् ऊ मार्थाको नजिक पुग्दैन । उसको प्रेम एकतर्फी हुन्छ । यसै पनि किशोरावस्थाको प्रेम अत्यन्त कोमल हुन्छ, भावुक हुन्छ, समर्पण सहितको हुन्छ । अर्थात् निश्चलता र पवित्रतामा हुन्छ । अन्ततः उसले मार्थालाई प्रेमपत्र लेख्छ । तर मार्थाले स्वीकार गर्दिछिन् । उसको प्रेमप्रस्तावलाई उपेक्षा गरिदिन्छिन् । मार्थाको परिकल्पना भनेको सुन्दर जीवन साथीको हुन्छ, न कि प्रशान्तजस्तो बदसुरत पुरुषमा । प्रशान्तसँग उसको सपनाको व्यक्तित्व मिलान हुँदैन । प्रशान्तमा यौटा अहम्को सिर्जना हुन्छ । उसको नजरमा प्रेम नै सबथोक थियो । प्रेमलाई नै धन सम्झन्थ्यो । प्रेमलाई नै ऊ आफ्नो चारित्रिक विशेषता मान्थ्यो । मार्थाको उपहासजनक ढङ्गको उपेक्षापछि ऊभित्र अहम् विकसित हुन्छ । अर्थात् ऊ कङ्कालमा परिणत हुन्छ । उसले आफ्नो जीवनको आराध्य, लक्ष्य, मूल्यमान्यता सबै गुमाउँछ । अन्त्यमा गौतम बुद्धको जस्तै अहम् ज्ञान प्राप्त गरेर ऊ गृहत्याग गर्छ । अहम् ज्ञानको प्रचार गर्न ऊ यौटा छुट्टै सभ्यताको विनिर्माण गर्छ । ऊ प्रशान्तबाट ‘आदिगुरु’मा परिवर्तित हुन्छ । क्राइस्टका झैँ उसका पनि अनुयायी र चेलाचेली हुन्छन् ।

एकदिन मार्था पश्चतापको अग्नीमा जल्दै, क्षमायाचना गर्ने एक मात्र अभिप्राय लिएर प्रशान्त उर्फ आदिगुरुलाई भेट्न जान्छिन् । प्रशान्तले मार्थाको भेटपछि अचाक्ली सम्मान दिन्छ । सबैले मार्थालाई ‘आदिमाता’ भनेर सम्बोधन गर्छन । मार्थालाई सबैले आदरणीय बनाउँछन् । उनको नाममा छुट्टै सुन्दरकलाकृतिले सजाइएको ‘आदिमन्दिर’मा उनलाई लगिन्छ ।

केहीदिनको सहवासपछि उनीहरुबीच वाकपटुता भैरहन्छ । विभिन्न सिद्धान्त, विधिविधान, धर्मसंस्कृति तथा ग्रन्थहरुका वादविवाद भैरहन्छन् । मार्था प्रशान्तलाई प्रेम गर्न थाल्छिन् । प्रशान्तले आदिगुरु र आदिमाताबीच प्रेम सम्भव छैन भन्छ । त्यसपछि विभिन्न घटनासँगै प्रेम र अहम्को युद्ध भैरहन्छ र अनेकन वाकयुद्ध पनि ।

एकभेलामा प्रशान्तले मानवीय अहम्को परिभाषा दिँदै भन्छ, “अहिलेसम्म पृथ्वीमा अस्तिगत सबै धर्मले प्रेम र अहिंसाको पाठ पढाउने धुनमा अहम्मुक्तिको कपोलकल्पना गरेको छ । म अहम् विरोधी सबै धर्म र दर्शनको घोर विरोध गर्छु । कारण जीवन अहमयुक्त हुन्छ, अहममुक्त हुन सक्दैन । बुद्ध मेरो दृष्टिमा अहम्युक्त पुरुष हो । महाविर र यिसु अहमवादी व्यक्तित्व हुन्, सिजर, अलेक्जेण्डर, नेपोलियन र हिटलर अहमयुक्त पुरुष हुन् । म मान्छेलाई प्रेम, अहिंसा र यौनमुक्तिको पाठ पढाउन चाहन्न । जसरी धर्म पुरुषहरुले पढाए । विश्व इतिहासमा प्रत्येक धर्मले प्रत्येक महापुरुषको अहङ्कारको शून्यतालाई प्रेमपूर्णता मानको छ, अहिंसात्मक मानेको छ, यौवन विमुखता मानेको छ, तर म महापुरुषहरुको गल्तीलाई दोहो¥याउने पक्षमा छैन । म भन्छु, प्रेम–अप्रेम, हिंसा–अहिंसा, यौन–अयौन अथवा सम्पूर्ण सुखोत्पादक र दुखोत्पादक भावना अहम्सापेक्षित भावना हुन् । सम्पूर्ण मानवीय भावनाहरु र विचारहरु अहम्केन्द्रित हुन्छन् । त्यसैले म अहम्वादी हुने शिक्षा दिन्छु, अहङ्कारी हुने शिक्षा दिन्छु, अहम–परीक्षण र विश्लेषण आमन्त्रित गर्छु ।”
प्रशान्तकी चेली मैचाङको विषयमा कुरा हुँदा मार्था यसो भन्छिन्, “सायद तिमी दुःखी मानवताको सेवा गर्न चाहन्छौ प्रशान्त तर बुद्ध वा जिजसजस्तो हुन प्रेम, करुणा, दया, सहानुभूतिजस्ता मानवीय गुण चाहिन्छन् ।” प्रशान्त आफ्नो स्पष्टीकरण दिन्छ, “आदिमाता, म बुद्ध वा जिसस हुन चाहन्न त्यसैले दुनियाँलाई प्रेम र करुणाको आँखाले हेर्न सक्दिनँ ।”

उपन्यासका घटनापपिच्छे प्रेम र अहमका वाक्युद्ध भैरहन्छन् । सबै आ–आफ्ना तर्कमा अडिग हुन्छन् । एकदिन, प्रशान्तकी प्राणप्यारी कुकुर्नी कसैले मारीदिन्छ । त्यसको वियोगमा प्रशान्त महिनौंदिन एउटा कोठामा थुनिएर मौन एकान्तवास गर्छ । त्यसपछि सम्पूर्ण बस्तीमै खैलाबैला मच्चिन्छ । सबैजना मार्थालाई गुर्हान पुग्छन् । मार्था रोईकराई गर्छिन, मौन एकान्तवास भङ्ग गर्न आग्रह गर्छिन् । त्यसपछि मार्थाले बस्ती छोडेर जान्छु भन्ने धम्की दिएपछि मात्र प्रशान्तले मार्थाको आज्ञालाई मान्छ ।
त्यस्तै केहीदिनपछि प्रशान्त मार्थालाई भेट्न विलम्ब गर्छ । ऊ कुष्ठरोगीहरुका सेवाका लागि जान्छ । डाक्टरहरुले सम्भावित अप्ठ्यारो अवस्था सिर्जना हुने आँकलनले रोगीहरुको नजिक नपर्न आग्रह गर्छन् । तर प्रशान्त यो कुरा मान्न तयार हुँदैन । मार्थाले पनि विनय चढाउँछिन् । सबैजना त्यस्तो घोषणा फिर्ता लिन आग्रह गर्छन् तर अहँ ऊ किञ्चित् टसमस हुँदैन । मार्था भोकहड्तालमा बसेर आत्मनिष्ठूर बन्छिन् । सबैतीर विरहको धुन बज्छ । सबैजना आफ्ना गुरुलाई दबाव दिन्छन्, मार्थाको कुरा मान्नलाई कर गर्छन् । तब मात्र गुरुले मार्थाको मागलाई शिरोधार्य गर्छ ।

यसरी यस्तो घटना परिस्थितिलाई विश्लेषण गर्दा उनीहरु दुवै जना एक–अर्कालाई हेरचाह गर्छन् तर त्यो प्रेममा फूल्न सक्दैन । प्रशान्तको अहम् कहिल्यै ढल्दैन । अन्त्यमा उसले मार्थालाई अरुकसैसँग विवाह गर्न आग्रह गर्छ । मार्था भन्छे, “...म तिमीलाई नै प्रेम गर्छु, त्यसैले सिर्फ तिमीसँग विवाह गर्न सक्छु । तिमीले अरुसित विवाह गर्ने सल्लाह दिएर मेरो प्रेमको अपमान कति ग¥यौ थाहा छ ?” प्रशान्त सोझै जवाफ फर्काउँछ, “आदिमाता, हजुर मलाई प्रेम गर्नुहुन्न, प्रेमको अवधारणालाई मात्र प्रेम गर्नुहुन्छ । हजुरले प्रत्येक शिक्षित व्यक्तिलेझैँ प्रेमको महानताबारे सुन्नुभएको छ, प्रेमको पवित्राबारे सुन्नुभएको छ, दिव्यताबारे सुन्नुभएको छ । हजुर यही महान, पवित्र, दिव्यप्रेमको अवधारणालाई प्रेम गर्नुहुन्छ । मलाई प्रेम गर्नुहुन्न । हामी प्रेमको नाटक खेल्न सक्छौँ, प्रेम गर्न सक्तैनौँ । कृपया, हृदयको यथार्थ सुन्नुहोस् ।”

अन्तःगोत्वा मार्था त्यो बस्ती छोडेर जान्छिन्, प्रशान्त उसलाई स–सम्मान विदा गर्छ । मार्थाको हृदय छिया–छिया हुन्छ अर्थात् चिसो हुन्छ । उनी भन्छिन्, “मलाई एउटै कुराको दुःख छ–मैले प्रेम गरेर तिम्रो अहङ्कार मेट्न सकिनँ...तर मलाई विश्वास छ, एकदिन तिमी पछुताउनेछौ ।” तर प्रशान्तको अनुहारमा अलिकता पनि अहम् कम हुँदैन । न प्रेमको जीत हुन्छ, न त अहम्कै ! उपन्यास सकिन्छ तर युद्ध अन्त्य हुँदैन ।

by - राजेश नतांश

Wednesday, January 30, 2013

Latest posts in xnepali movies:

Hawa Model latest posts:

Nepaliactress.com:

Moviesnepal.com:

Thursday, May 5, 2011

Brida by Paulo Coelho

Brida is a tale of love, passion, mystery, and spirituality from a master storyteller. Coelho wrote Brida right after The Alchemist, and it had launched his career as an international novelist.
 
Brida, a young Irish girl, and her quest for knowledge. She has long been interested in various aspects of magic but is searching for something more. Her search leads her to people of great wisdom, who begin to teach Brida about the spiritual world. She meets a wise man who dwells in a forest, who teaches her about overcoming her fears and trusting in the goodness of the world, and a woman who teaches her how to dance to the music of the world, and how to pray to the moon. As Brida seeks her destiny, she struggles to find a balance between her relationships and her desire to become a witch.

This enthralling novel incorporates themes that fans of Paulo Coelho will recognize and treasure. It is a tale of love, passion, mystery, and spirituality from the master storyteller